Bewegen is dus meer dan enkel en alleen van punt A naar B gaan!
In de voorbije reeks lieten we je kennismaken met hoe fasciatherapeuten naar een beweging kijken.
We maakten je wegwijs in de verschillende objectieve parameters zoals de deelbewegingen en de invarianten van de functionele beweging. Eveneens stonden we stil bij de kwaliteit van de beweging en hoe we de betrokkenheid van onze patiënt vergroten om thuis te oefenen.
Deze kennis zetten we in bij de SENSOMOTORISCHE RUGSCHOOL om onze patiënt zo goed mogelijk te begeleiden in het verbeteren van de coördinatie van bewegen. Vaak een essentiële factor in het herstel bij (aspecifieke) rugpijn.
Eveneens maken we gebruik van perceptie en een specifieke vorm van aandacht. In de praktijk zien we patiënten bewegingen maken waar bijvoorbeeld de lumbale regio niet meebeweegt of ze bewegen in schokjes, niet alle delen bewegen samen, … Als je ze hier attent op maakt zeggen ze dit niet te voelen of hier geen weet van te hebben. Hoe kunnen ze deze zone’s mee in hun bewegingspatroon integreren of hoe kunnen ze vloeiendheid oefenen als ze zich hier niet bewust van zijn? Pas als die bepaalde zone’s van het lichaam of de onderdelen van de beweging terug in het bewustzijn komen, kan de patiënt hier zelf mee aan de slag.
Hoe maak je bewust wat voor de persoon onbewust is?
Door gericht vragen te stellen vergroot de betrokkenheid van de patiënt en kan je de aandacht laten plaatsen op die specifieke zone of gewaarwordingen die tot dan toe onbewust waren.
Vragen die je mogelijks kan stellen zijn:
- Als je een beweging naar voor maakt, naar welke kant gaan je lendenwervels? Naar voor of naar achter?
- Bij een beweging naar links, naar waar voel je je knie bewegen? Naar voor, naar links, naar rechts?
- In welke richting voel je je bekken en schouders draaien als je borstbeen naar beneden glijdt?
- Voel je een verandering in spanning als je de beweging laat starten met je thoracale zone?
- …
De opbouw wordt steeds specifieker van globaal naar lokaal, van bewegingsgevoel naar “bodyawareness”, van één zone onder de aandacht naar meerdere, van een beweging in één richting naar een gecombineerde, van één bewegend segment naar heel het lichaam, … en alle combinaties hiervan. Dit maakt dat je een heel specifieke oefening kan gaan creëren die letterlijk en figuurlijk op het lijf van de patiënt geschreven is.
Op deze manier integreren we het bewustzijn van de patiënt om nog meer betrokkenheid bij zijn eigen herstelproces te creëren. De patiënt leert zo vat te hebben op zijn eigen herstel, wat we vaak zien resulteren in meer motivatie om te oefenen.
Hopelijk konden we met deze reeks enkele vernieuwende invalshoeken belichten om het bewegingspatroon van je patiënt te bekijken en bij te sturen.
Er is dus duidelijk more than what meets the eye…
